Technologia

Działanie powłoki bazuje na procesie fotodynamiki, odkrytej już w XIX wieku przez niemieckich naukowców Oskara Raab’e i Hermanna von Tappeiner’a.

Zawarte w powłoce fotosensybilatory Dyphox reagują pod wpływem działania światła, w zakresie widzialnym dla człowieka od 400 do 700 nm. Absorbują jego energię i przekazują na cząsteczki tlenu, z otaczającego powłokę powietrza, powodując jego wzbudzenie do formy aktywnej - tzw singletowej. Przekazanie to fizyczny proces konwersji energii na atom tlenu, który po jej otrzymaniu pozostaje tym samym atomem tlenu o niezmienionej budowie i ilości elektronów, a jedynie o większej energii.

Skuteczność procesu fotodynamicznego dla naszej powłoki to wynik aż do 99% altywowania tej właśnie formy tlenu singletowego. Tlen singletowy trwa milisekundy i unosi się zazwyczaj do 0,4 mm, maksymalnie 1 mm ponad powłokę. Tworzy skuteczną warstwę patogenobójczą i nie stwarza zagrożenia niekontrolowanego uwalniania się w przestrzeń pomieszczenia.

Gram-dodatnie bakterie Staphylococcus aureus otoczone są stabilną ścianą komórkową.

Technologia Dyphox® prowadzi do szybkiej i wydajnej oksydacyjnej degeneracji ściany komórkowej bakterii, a tym samym skutecznie zabija bakterię.

Fotodynamika, a zwłaszcza nasz specjalny fotokatalizator w technologii Dyphox, bardzo dobrze nadaje się do mikrobiologicznej ochrony elementów i powierzchni w naszych pomieszczeniach.Tlen singletowy jest łagodnym utleniaczem. Z jednej strony skutecznie zabija bakterie, wirusy, grzyby i zarodniki pleśni poprzez degenerację oksydacyjną. Z drugiej strony, w przeciwieństwie do innych reaktywnych form tlenu takich jak rodniki tlenowe, tlen singletowy nie wywołuje przedwczesnego starzenia się materiału. Do skutecznego zabijania zarazków nie jest wymagana wilgoć - Dyphox działa również na suchych powierzchniach. Dyphox jest również bezpieczny dla człowieka i zwierząt. Naniesiony na przedmioty w codziennym działaniu nie obciąża środowiska naturalnego. Ponadto do tej pory nie jest znana oporność bakterii na tlen singletowy i ze względu na niespecyficzny mechanizm działania nie należy się takiej oporności spodziewać. Jest to ważna kwestia, zwłaszcza w odniesieniu do wzrostu liczby wieloopornych szczepów bakterii w ostatnich latach.

SKUTECZNOŚĆ POTWIERDZONA W PRAKTYCE

Powłoka Dyphox została przetestowana praktycznie w 3 niemieckich szpitalach potwierdzając swoją skuteczność w 9 miesięcznym teście. Elementy wyposażenia pokryte Dyphox w porównaniu do takich samych elementów nie pokrytych naszym preparatem wykazała redukcję zagrożeń nawet do 67% (1). Głównie dzięki temu, że powłoka działa zawsze, gdy pada na nią światło. W standardowe cykle czyszczenia odbywają się cyklami co jakiś określony przedział czasowy.

(1) Źródło: Eichner et al., Novel photodynamic coatings reduce the bioburden on near-patient surface thereby reducing the risk for onward pathogen transmission – a field study in two hospitals. Journal of Hospital Infection, 2019. 104(1): 85–91

Porównanie technologii

W stosunku do przedstawionych poniżej metod Dyphox działa nie tylko w momencie wykonywania procesu dezynfekcji ale zawsze gdy pada na powłokę światło widzialne, naturalne, jak i sztuczne czyli żarówek tradycyjnych, LED czy świetlówek.

Ozonowanie: W porównaniu do tej metody zwalczania patogenów stosowanie Dyphox nie stwarza zagrożenia dla ludzi i zwierząt poprzez gromadzenie się środka dezynfekującego we wdychanym powietrzu. Nie wymaga wietrzenia.

Srebro i miedź: Dla wysokiej skuteczności wymagają utrzymania warstwy wilgoci na dezynfekowanej powierzchni i czasu potrzebnego na namoczenie, rozpuszczenie i reakcję np. jonów srebra . Dyphox działa również w suchym otoczeniu i na suchych powierzchniach, czyli właśnie w takich warunkach jakie naturalnie panują w naszej pracy czy domu. Dodatkowo srebro zostaje uwolnione do otoczenia oraz występują oporne na jego działanie bakterie. Niektóre powłoki srebrowe zawierają nanocząsteczki, których wpływ na organizm ludzki i środowisko nie został jeszcze dokładnie zbadany, jednakże kontakt z nanocząsteczkami jest przez większość organizacji i insytutów odradzany.

Dwutlenek tytanu: Skuteczność przeciwbakteryjna dwutlenku tytanu jest również oparta na fotokatalizie. W wyniku aktywacji ditlenku tytanu za pomocą promieniowania UV-A (315-380 nm) powstają rodnikowe formy tlenu, takie jak rodniki hydroksylowe i ponadtlenkowe. Te reaktywne formy tlenu (RFT) mogą skutecznie inaktywować zarazki. Jednak ze względu na wyższą reaktywność rodnikowych form tlenu, w dłuższej perspektywie czasu atakowane są również powierzchnie plastikowe i lakiery. Ponadto promieniowanie UV-A przenika przez warstwy tkankowe skóry i oczu, uszkadzając je. Dlatego zastosowanie tej technologii do dezynfekcji powierzchni jest możliwe tylko przy zachowaniu szczególnych warunków bezpieczeństwa.

Promieniowanie UV: Działanie przeciwbakteryjne promieniowania UV-C opiera się na uszkodzeniu informacji genetycznej bakterii i wirusów. Wysokoenergetyczne, krótkofalowe światło indukuje pęknięcia nici w łańcuchach kwasu nukleinowego, a tym samym wywołuje efekt bakteriostatyczny lub wirusobójczy. Naświetlanie UV-C może np. może być stosowany do bezchemicznej dezynfekcji instalacji wodnych. Podobnie jak w przypadku stosowania dwutlenku tytanu, stosowanie promieniowania UV-C do dezynfekcji powierzchni jest możliwe tylko przy zachowaniu pewnych warunków bezpieczeństwa. Poza tym na co dzień wiąże się ze zwiększonymi kosztami energii elektrycznej przy codziennym naświetlaniu wielu miejsc.

Środki chemiczne: Działanie przeciwbakteryjne biocydów, takich jak chlorek benzalkoniowy, triklosan, izotiazolinony lub chlorheksydyna to proces „zatrucia” zarazków. W miarę możliwości należy unikać koncentracji tych toksycznych substancji w ekosystemie lub ciele ludzkim. Prawidłowa dezynfekcji wymaga tymi substancjami wymaga utrzymania danej substancji na elemencie przez pewien okres czasu zgodnie z instrukcją obsługi. Przykładowo dla środków na bazie alkoholu zalecane jest utrzymanie wilgotnej warstwy minimum przez 20 do 30 sekund a czasamidłużej. Ponadto odradza się powszechne stosowanie czynnych substancji biobójczych, takich jak triklosan, chlorheksydyna i chlorek benzalkoniowy, ponieważ wykazano, że istotne klinicznie zarazki tworzą silną i stabilną odporność na te substancje. Rozwój oporności krzyżowej na antybiotyki jest również znany i bardzo niepokojący.